Taisuke, de bekendste breakdancer uit Japan, vertelt over rivaliteit, de Afrikaanse wortels van dans en de volgende Red Bull BC One, die in zijn vaderland wordt gehouden.
Kun je je allereerste danspassen nog herinneren?
Voor zover ik me kan herinneren, was ik altijd al gek op dansen. Toen ik acht was ben ik serieus begonnen met breakdancen. Ik keek eerst naar wat de Kool Crew deed. Dit waren twee jongens uit Osaka en ik was helemaal weg van hun stijl. Ik wilde dat ook kunnen, maar ze waren zo veel ouder dan ik.
Heeft je leeftijd je parten gespeeld?
Eigenlijk denk ik dat ik de enige was die er een probleem van maakte. Er waren heel wat dansers in Osaka, maar ze waren allemaal veel ouder dan ik. Daarom dacht ik dat het een sport voor volwassenen was. Hoewel ik graag wilde worden opgemerkt, hield ik me toch wat afzijdig. Maar op een bepaald moment kon mijn leeftijd me niet veel meer schelen en ging ik er helemaal voor.
Wie waren je voorbeelden?
Ik had geen echte voorbeelden. In Japan hadden veel dansers goede moves, maar ik had meer aandacht voor het voetenwerk. Ik ging dus verder kijken dan Japan. Vooral de Zulu Kingz betekenden veel voor me. Net zoals Kazuhiro, met wie ik nu dans, was ik onder de indruk van ze. Ik maakte snel vooruitgang, maar had geen echte mentors.
Je neef Toshiki, die ook danst, was waarschijnlijk erg belangrijk tijdens je training?
We zijn samen begonnen, maar toen ik naar de zesde ging, werd Toshiki bekender. Hij reisde veel rond, danste bij heel wat crews en ik bleef een beetje alleen achter. Hij won enkele belangrijke wedstrijden in Japan en heeft zelfs meegedaan aan de Battle of the Year. Ik denk niet dat hij echt zoveel beter was dan ik, maar ik denk dat hij al een echte dansstijl had neergezet, een identiteit. Dat is misschien iets dat ik in die tijd nog miste.
Heeft dat je gemotiveerd?
Ja, omdat ik onzeker was. Ik begon te twijfelen, bleef dus in Osaka en trainde verder. Ondertussen deed ik ook nog atletiek. Uiteindelijk was Nagasaki te klein voor mij en ging ik naar Tokio. Daar kwam ik terecht bij een dansschool, het International Dance College. Gek genoeg waren zij het die me opbelden en uitnodigden om gratis bij hen te komen studeren. Ze vroegen me zelfs om wat lessen te geven in ruil voor wat zakgeld. Blijkbaar was het nogal belangrijk voor hen om mij als student te hebben en dus werd ik dansleraar in Tokio.
Heeft dat veel voor je veranderd?
Het veranderde alles. Ik heb er Katsu ontmoet. Hij leerde me van alles over de geschiedenis van dans en de link met hiphop en Afrika. Ik voelde opnieuw dat ik ergens voor voorbestemd was en ik herontdekte mijn liefde voor de dans. Het was op dat moment dat ik mijn eigen stijl ontwikkelde. Toen was het de beurt van mijn neef om jaloers te zijn… We konden er gelukkig over praten en ik ben erin geslaagd om hem bij mijn crew, All Area, te krijgen. Sindsdien zijn dansen we weer samen.
Je hebt een levendige, snelle en lichte stijl. Waaraan denk je tijdens een battle?
Geen idee. Ik kijk naar wat mijn tegenstander doet, voel de muziek en dat is het enige dat telt. Het is moeilijk te beschrijven, het is vooral een fysieke sensatie. Je "denkt" er niet bij na.
Het volgende Red Bull BC One wordt in november in Japan gehouden. Hoe ga je daarmee om?
Ik denk er heel vaak aan. Ik heb heel veel wedstrijden gewonnen, in Australië, Frankrijk, Engeland en zelfs in Japan, maar het Red Bull BC One is nog iets anders. Ten eerste omdat het “1-op-1” is, je moet in je eentje winnen met je eigen stijl. Natuurlijk voel ik extra druk, omdat het in Japan plaatsvindt. Ik heb het gevoel dat ik moet winnen. In 2008 viel ik af in de finale, dus deze keer ga ik voor de winst.
Meer over Taisuke en Turn It Loose.
Reacties
Krabbelen